در میانه تشدید تنش‌ها میان تهران و واشنگتن، دوباره پرسش قدیمی اما تعیین‌کننده‌ای به صدر بحث‌ها بازگشته است: آیا آمریکا ممکن است در نهایت به حمله زمینی علیه ایران فکر کند؟ این پرسش در شرایطی مطرح می‌شود که هم‌زمان با افزایش فشارهای سیاسی و نظامی، گزارش‌ها و اظهارنظرهای جنجالی درباره احتمال واکنش شدید آمریکا به تحولات تنگه هرمز نیز فضای منطقه را متشنج کرده است؛ از جمله آنچه به‌عنوان اولتیماتوم ۴۸ ساعته دونالد ترامپ برای بازگشایی این گذرگاه راهبردی مطرح شده است.

چهل روز پس از خونین‌ترین آخر هفته اعتراضات اخیر در ایران، اطراف دانشگاه‌ها دوباره شبیه کشوری شد که بر لبه‌ تغییر ایستاده است. در میان ایرانیان خارج از کشور ــ از آمستردام تا تورنتو، از برلین تا سیدنی ــ صفحه‌های موبایل با ویدیوهای لرزان، ویس‌های کوتاه و اسکرین‌شات‌هایی از داخل دانشگاه‌های تهران روشن شد.

در ایران، چهلم فقط یک آیین مذهبی نیست؛ لحظه‌ای است که عزاداری تبدیل به عهد ملی می‌شود. هر چهلم، تکرار این پیام است که خون فرزندان این سرزمین فراموش نخواهد شد و تا رسیدن نوروزی آزاد، سکوت جایز نیست.

در افق آینده‌ی ایران، نام دو چهره بیش از دیگران با واژه‌ی «گذار» و «وجدان بیدار جامعه» گره خورده است: میرحسین موسوی و مهدی کروبی؛

دانشجویان ایرانی در ژانویه ۲۰۲۶ (دی و بهمن ۱۴۰۴) بار دیگر به عنوان نیروی محرک اصلی اعتراضات سراسری ظاهر شده‌اند و با اقدامات هماهنگ در دانشگاه‌های کلیدی، حمایت خود را از قیام مردمی اعلام کرده‌اند.

روایت یک رزمندهٔ جنگ ایران و عراق که پس از سال‌ها، خود را نه در خط مقدم نبرد با دشمن خارجی، بلکه در میانهٔ میدان شهری می‌بیند که در آن، نیروهای داخلی به سوی معترضان بی‌سلاح یورش می‌برند.